با کلمات زیر جمله بسازید:

دانشجو، موز، کلیپ، فارغ التحصیلی، استاد، شیرینی، عکس، جوجه کباب، کت و شلوار! روسری های رنگارنگ و بالاخره ابن خلدون.

 

                      

هو...

           گفتم اگر من رفتم

                            تو رفتی

                               یادم بماند

 

                             همین یک روز از چهار سال را

 

نهم تیرماه سنه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت هجری خورشیدی

ساعت پانزده و سی دقیقه تالار ابن خلدون

تموم شد به همین زودی

بچه ها واقعن باورتون می شه یک سال گذشت از آخرین باری که سوگند یاد کردیم:

این بار نه برای از یاد بردن و نه برای تا کردن کنج پستوی خانه و نه برای آنچه در فردا، امروزم را پوزخند بزنم قسم یاد می کنم

    این بار به حرمت قلم، به نام کلمه، نه نابودی کلمه پیمان می بندم

                                 این بار آمده ام تا بدانم

                              دانسته ام تا جستجو کنم

                               گشته ام تا پیدا کنم

                          و یافته ام تا بمانم و مانده ام تا بروم

                           آمدن و رفتن را در حال تجربه ام

                                  تازه راه رفتن آموخته ام

                         این بار برای ماندن سوگند می خورم

                    برای ماندن در مسیری نه چنان آسان و چندان دشوار،

                            مسیری آنچنان که باید باشد

                             این بار با پای رفتن آمده ام...

این را نوشتم تا بگویم ای کاش همه مون تو زندگی مون یه همچین سوگندهائی یاد می کردیم و بهشون پایبند می موندیم و عمل می کردیم

یک سال از آخرین سوگند ما گذشت، از آخرین با هم بودنامون و با هم خندیدنامون، با هم عکس گرفتنامون، با هم سوگند یاد کردنامون و با هم بغض کردنامون، بغضی که آخرش گلوی همه مون رو فشار داد و بعدش هم بدجوری ترکید.

هیچ کس قرار نبود خودش رو گول بزنه خوب می دانستیم و یقین داشتیم که دیگه ...

- نمی دونم چی شد تو این شرایط این متن رو نوشتم و تجدید خاطره کردم حتی نمی دونم این تجدید خاطره خوب بود یا نه؟ آخه توش خنده و گریه با هم بود

خواستم بگم چی فکر می کردیم چی شد!!!

خواستم بگم نا امیدی دیگه فایده نداره با غصه خوردن ماها که کاری پیش نمی ره من یکی از همین امروز تصمیم خودم رو گرفتم که به روال عادی زندگی م برگردم و همه چیز رو فراموش کنم

منظورم از فراموش کردن اینه که اون موج نا امیدی که بین من و هم سن و سالهام ایجاد شده بود و ...

بعضی وقتها به برخی وبلاگ ها که سر می زنی دلت بد جوری می گیره، می خوای طرف رو درکش کنی می خوای یه چیزی براش بنویسی اما واقعن چگونه؟!

این را خوب می دونم دپرس بودن دیگه هیچ فایده ای نداره، من یکی به این نتیجه رسیدم که اتفاقات اخیر از نظر سیاسی، اقتصادی و حتی اجتماعیش! هیچ دخلی به من نداره و کار رو باید سپرد دست کاردون

من یقین دارم که این وقایع حداقل از جنبه "ارتباطاتی" قضیه کلی جای نقد و بررسی دارد، از قبل از انتخابات، فیلمهای کاندیداها، مناظره هاشون، برنامه ها و مصاحبه هاشون، وقایع پس از انتخابات و الخ ... را خوب می شه از جهت ارتباطات و با مدلها و نظریه های ارتباطات مورد نقد، تحقیق و تحلیل موشکافانه! قرار داد که موکولشون کردم به دانشگاه و تحقیقات و مقاله های درست و حسابی دانشگاهی! برخی مسائل و موضوعات هم به نظرم حتی عنوانهای خیلی خوبی برای پایان نامه هستند.

مگه نه نوشتن چند خط و تحلیل همین جوری که کاری نداره و این روزا همه جا می شه رد و نشونی ازش پیدا کرد!

 راستی با تمام وجودم امیدوارم بالاخره جامعه شناسان کشورم از خواب خرگوشی شون بیدار شوند و دیگه فقط تو کتابها دنبال اسامی امثال دورکیم، کانت، لیوتار، گیدنز و ... نگردند، الان دیگه جامعه شناسی تو کشور ما می تونه یه تکونی به خودش بدهد و بگوید: "من زنده ام" چیزی که همه مون خوب می دونیم اینه که این رشته سالیان ساله که حداقل تو این کشور مرده و حرفی برای گفتن ندارد( با عرض پوزش از همه جامعه شناسان، جامعه دوستان، جامعه خونان، جامعه پرستان و کلن جامعه) پس وقتشه اساتید و دانشجویان جامعه شناسی هم تکونی به خودشون بدهند و نه تنها به توصیف! تفسیر و تحلیل قضایای اخیر بپردازند بلکه به ارائه راهکار و پیشنهاد هم مشغول شوند.(البته بی انصافی نمی شه کرد، چون این چند وقت بعضی ها عالی درخشیدند! البته اگر بگذارند)

خلاصه اینکه تو هر حادثه ای بالاخره می شه جنبه های مثبت قضیه را دید و سکوت مطلق چندان هم خوب نیست همین و دیگر هیچ.